Estevdiullâhe Dîneke (Emanet Bırakırken)
Yolculuğa çıkan veya ayrılan birini uğurlarken onun dinini, emanetini ve amellerinin sonunu Allah'a emanet etme duası.
Arapça Okunuşu
أَسْتَوْدِعُ اللَّهَ دِينَكَ، وَأَمَانَتَكَ، وَخَوَاتِيمَ عَمَلِكَ
Estevdiullâhe Dîneke (Emanet Bırakırken) Türkçe Okunuşu
Estevdiullâhe dîneke, ve emânetek, ve havâtîme amelik.
Estevdiullâhe Dîneke (Emanet Bırakırken) Anlamı (Meali)
Dinini, emanetini ve amellerinin sonunu Allah'a emanet ediyorum.
Fazileti ve Ne Zaman Okunur?
Abdullah b. Ömer (r.a.), yolculuğa çıkacak birine "Yaklaş da Resûlullah'ın bizi uğurladığı gibi seni uğurlayayım" der ve bu duayı okurdu. Hadis Tirmizî'nin Deavât bölümünde ve Ebû Dâvûd'un Cihâd bölümünde yer alır; Tirmizî rivayeti hasen-sahih olarak değerlendirmiştir. Ebû Hüreyre'nin rivayetinde ise Peygamberimiz, "Allah kendisine emanet edileni korur" buyurarak uğurlanan kişinin de "Estevdiukellâhellezî lâ tedîu vedâiuh" (Seni, kendisine bırakılan emanetler zayi olmayan Allah'a emanet ediyorum) demesini öğretmiştir.
- Ne zaman okunur?
- Yolculuğa çıkan birini uğurlarken; ayrılık anında
- Kaç defa?
- Uğurlarken bir defa.
- Kaynak türü
- Sahih hadis
Estevdiullâhe Dîneke Duası Nedir?
Estevdiullâhe dîneke duası, yolculuğa çıkan veya ayrılan birini uğurlarken onun dinini, sorumluluklarını ve amellerinin sonunu Allah’ın korumasına bırakmak için okunan bir uğurlama duasıdır. Peygamberimiz sahabesini bu duayla uğurlardı.
Ne Zaman ve Nasıl Okunur?
- Yolculuğa çıkan aile ferdi, arkadaş veya misafir uğurlanırken okunur.
- İbn Ömer’in yaptığı gibi uğurlanan kişinin eli tutulabilir.
- Uğurlanan kişi de “Estevdiukellâhellezî lâ tedîu vedâiuh” diyerek karşılık verebilir.
- Askere, okumaya veya çalışmaya giden çocuklar için okunması çok anlamlıdır.
Duanın Anlamı Üzerine
“İstîdâ'” bir şeyi korunması için birine bırakmaktır. Kul, en kıymetli varlığını en güvenilir korumaya, yani Allah’a teslim eder. Duada ilk olarak dinin anılması dikkat çekicidir; çünkü yolculukta insan farklı ortamlara girer, alışkanlıkları bozulur ve imtihanlarla karşılaşabilir. “Emanet” kelimesi, kişinin ailesini, malını, işini ve üstlendiği bütün sorumlulukları kapsar. “Havâtîmü amelik” ise amellerin sonu demektir; insan için en önemli şey, son amelinin ve son nefesinin hayırlı olmasıdır. Böylece kısa bir uğurlama, dünyadan ahirete uzanan kapsamlı bir duaya dönüşür. Hadisteki “Allah kendisine emanet edileni korur” müjdesi de bu duaya güveni artırır.
Okurken Dikkat Edilecekler
Uğurlanan kadın ise Arapçada “dîneki, emânetek, havâtîme ameliki” şeklinde okunur.
Editör: Dualarla Editör Kurulu (İlahiyat alanında eğitim almış editörler) · Son güncelleme: · Kaynaklar: Tirmizî, Deavât; Ebû Dâvûd, Cihâd; İbn Mâce, Cihâd
Dua ve Zikir hakkında sık sorulan sorular
80 sorunun tamamı →Bu içerik faydalı oldu mu?
Geri bildiriminiz içeriklerimizi geliştirmemize yardım eder.
Dualarla. (2026, 14 Ekim). Estevdiullâhe Dîneke (Emanet Bırakırken). Erişim adresi: https://dualarla.com.tr/dua/vasiyet-ve-emanet-birakirken-estevdiullah/ Estevdiullâhe Dîneke (Emanet Bırakırken) Hakkında Sık Sorulan Sorular
Yolcu uğurlarken hangi dua okunur?
Yolcu uğurlarken "Estevdiullâhe dîneke, ve emânetek, ve havâtîme amelik" denir. Yani "Dinini, emanetini ve amellerinin sonunu Allah'a emanet ediyorum" demektir. Tirmizî ve Ebû Dâvûd'da Peygamberimizin uğurlama duası olarak geçer.
Uğurlanan kişi ne cevap verir?
Uğurlanan kişi "Estevdiukellâhellezî lâ tedîu vedâiuh" diyebilir. Bu söz, "Seni, kendisine bırakılan emanetler zayi olmayan Allah'a emanet ediyorum" anlamına gelir. Ebû Hüreyre'nin rivayetiyle İbn Mâce ve Ahmed'de geçer.
Havâtîme amelik ne demek?
Havâtîme amelik, "amellerinin sonunu" demektir. Kişinin yaptığı işlerin hayırla sonuçlanmasını ve özellikle son amelinin ve son nefesinin güzel olmasını istemeyi ifade eder. Bu, hüsn-i hâtime duasının bir parçasıdır.
Bu dua sadece yolculukta mı okunur?
Bu dua aslen yolculuğa çıkan birini uğurlarken okunur. Ancak askere, okula veya iş için başka şehre giden ya da uzun süre ayrı kalınacak birine veda ederken de okunması duanın anlamına uygundur.
Kaynak: Tirmizî, Deavât; Ebû Dâvûd, Cihâd; İbn Mâce, Cihâd