Hz. Dâvûd (a.s.)

Peygamber ve Hükümdar

Hz. Dâvûd, İsrâiloğulları peygamberlerindendir ve peygamberlik ile hükümdarlığı şahsında birleştirmiştir. Kendisine Zebur verilmiştir (Nisâ Suresi, 4/163; İsrâ Suresi, 17/55). Kur’an, Allah’ın ona hükümdarlık, hikmet ve dilediği ilimleri verdiğini bildirir (Bakara Suresi, 2/251). Yakup’un oğlu Yahudâ’nın soyundan geldiği kabul edilir. Oğlu Süleymân da peygamber ve hükümdar olmuştur.

Câlût’u Yenmesi

Kur’an’da Dâvûd’un ilk kez anıldığı sahne, Tâlût’un ordusunda Câlût’a karşı yapılan savaştır. İsrâiloğulları peygamberlerinden bir hükümdar istemiş, Allah da onlara Tâlût’u göndermiştir. Tâlût’un ordusu bir nehirde imtihan edilmiş, azınlıkta kalan sabırlı müminler “Nice az topluluk, Allah’ın izniyle çok topluluğa galip gelmiştir” diyerek savaşa girmiştir (Bakara Suresi, 2/249). Bu savaşta Dâvûd, düşman komutanı Câlût’u öldürmüştür (Bakara Suresi, 2/251). Dâvûd’un sapanla attığı taşlarla Câlût’u öldürdüğü ve bu sırada genç bir çoban olduğu gibi ayrıntılar İsrâilî rivayetlerde geçer; Kur’an yalnızca onun Câlût’u öldürdüğünü bildirir. Câlût, Tevrat’taki Golyat ile aynı kişi kabul edilir.

Mucizeleri

• Dağların ve kuşların tesbihi: “Ey dağlar ve kuşlar! Onunla birlikte tesbih edin” buyrulmuştur (Sebe’ Suresi, 34/10). Dağlar ve kuşlar sabah akşam onunla birlikte Allah’ı tesbih ederdi (Sâd Suresi, 38/18-19).
• Demirin yumuşatılması: Allah onun için demiri yumuşatmış ve ona geniş zırhlar yapmayı, halkaları ölçülü örmeyi öğretmiştir (Sebe’ Suresi, 34/10-11; Enbiyâ Suresi, 21/80).
• Güzel ses: Hz. Peygamber, Kur’an’ı güzel okuyan Ebû Mûsâ el-Eş’arî’ye “Sana Dâvûd ailesinin mizmarlarından (güzel seslerinden) biri verilmiş” buyurmuştur (Buhârî; Müslim).

İbadeti ve Kendi Emeğiyle Geçinmesi

Hz. Dâvûd çok ibadet eden ve Allah’a çokça yönelen bir kuldu (Sâd Suresi, 38/17). Hz. Peygamber, Allah katında en sevimli orucun Dâvûd orucu olduğunu, onun bir gün oruç tutup bir gün yediğini; en sevimli namazın da Dâvûd’un namazı olduğunu, gecenin yarısını uyuyup üçte birini ibadetle geçirdiğini ve altıda birini yine uyuduğunu bildirmiştir (Buhârî; Müslim).

Hükümdar olmasına rağmen kendi elinin emeğiyle geçinirdi. Hz. Peygamber, hiç kimsenin elinin emeğinden daha hayırlı bir yemek yemediğini ve Allah’ın peygamberi Dâvûd’un elinin emeğiyle geçindiğini haber vermiştir (Buhârî).

Adaleti ve İki Davacı

Allah, Dâvûd’u yeryüzünde halife kılmış ve ona “İnsanlar arasında hak ile hükmet, hevâya uyma” buyurmuştur (Sâd Suresi, 38/26). Kur’an, bir gün mihrabının duvarını aşarak yanına giren iki davacının kıssasını anlatır: Biri doksan dokuz koyunu olan kardeşinin, kendisinin tek koyununu da almak istediğini söylemiştir. Dâvûd hükmünü verdikten sonra kendisinin imtihan edildiğini anlamış, Rabbinden bağışlanma dilemiş, secdeye kapanmış ve Allah’a yönelmiştir (Sâd Suresi, 38/21-25).

Bu kıssanın, Dâvûd’un askerlerinden Uriya’nın eşine göz diktiği ve kocasını ölüme gönderdiği şeklindeki yorumu İsrâilî rivayetlere dayanır ve Kur’an’da yoktur. Hz. Ali’den bu hikâyeyi anlatanın cezalandırılacağına dair bir söz nakledilir. İslam âlimleri, bir peygamberin böyle bir çirkinlik işlemesinin peygamberlerin ismet sıfatıyla bağdaşmadığını belirterek bu rivayeti kesinlikle reddeder. Dâvûd’un imtihanı, çoğu müfessire göre davacıları dinlemeden hüküm vermede acele etmesi gibi küçük bir hatayla ilgilidir.

Enbiyâ Suresi’nde Dâvûd ile Süleymân’ın, bir kavmin koyunlarının girip zarar verdiği ekin hakkında hüküm verdikleri, Allah’ın bu meselede Süleymân’a daha isabetli bir anlayış verdiği bildirilir (Enbiyâ Suresi, 21/78-79).

Zebur

Zebur, Kur’an’da adı geçen dört kitaptan biridir. Kur’an’da “Andolsun, Zikir’den (Tevrat’tan) sonra Zebur’da da yeryüzüne salih kullarımın varis olacağını yazmıştık” buyrulur (Enbiyâ Suresi, 21/105). Kitab-ı Mukaddes’teki Mezmurlar’ın Zebur’la ilişkili olduğu kabul edilir; ancak bugünkü metnin aslına ne ölçüde uygun olduğu bilinmemektedir.

Hz. Dâvûd’un tövbesi ve Allah’a yönelişi, Kur’an’da övgüyle anılır: “Biz de onun bu hatasını bağışladık. Şüphesiz onun katımızda bir yakınlığı ve güzel bir dönüş yeri vardır.” (Sâd Suresi, 38/25). Sâd Suresi’ndeki bu secde ayeti okunduğunda tilavet secdesi yapılır; Hz. Peygamber, Dâvûd’un bu secdeyi tövbe için, kendisinin ise şükür için yaptığını bildirmiştir (Nesâî, İftitâh).

Alınacak Dersler

• Allah’a güvenen az bir topluluk, çok bir topluluğa galip gelebilir.
• Makam ve güç, ibadeti ve helal kazancı terk etmek için bahane olamaz.
• Hüküm veren kimse her iki tarafı dinlemeli, hevâsına uymamalıdır.
• Hata fark edildiğinde hemen istiğfar ve secde ile Allah’a yönelmek gerekir.
• İbadette ölçülülük ve süreklilik, Allah’ın sevdiği yoldur.

Editör: Dualarla Editör Kurulu (İlahiyat alanında eğitim almış editörler) · Son güncelleme: 21 Eylül 2026 · Kaynaklar: Bakara Suresi (2/246-251); Nisâ Suresi (4/163); İsrâ Suresi (17/55); Enbiyâ Suresi (21/78-80); Sebe' Suresi (34/10-11); Sâd Suresi (38/17-26); Buhârî; Müslim (Dâvûd orucu ve namazı); Buhârî (elinin emeğiyle geçinmesi); İbn Kesîr, Kısasü'l-Enbiyâ, "Dâvûd" bölümü; TDV İslâm Ansiklopedisi, "Dâvûd" md.; Diyanet İşleri Başkanlığı, Kur'an Yolu Türkçe Meal ve Tefsir, Sâd 17-26 tefsiri

Bu içerik nasıl hazırlandı? →